Festyn Rycerski

jest to historia Wspólnoty z Domu pod lasem zawierająca błędy i niedopowiedzenia, które z czasem zostaną poprawione...


1995
Początki prac duszpasterskich sióstr Pallotynek w Gnieźnieńskim klasztorze przy ul. Hożej 31 sięgają roku 1995, kiedy to s. Elżbieta, na prośbę budowniczej domu Pallotynek w Gnieźnie - s. Joanicji Kochańskiej, organizuje spotkania Małego Apostoła, gdzie przychodziły min. Asia dziś Joanna, Kasia, Marzena i Marlena, później dołączyła Natalia i Gosia. Asia i Natalia wytrwały do dziś i to one mogą dziś powiedzieć, że są związane z Domem pod lasem od 12 lat...
Wtedy też zorganizowano Wieczernik dla starszej młodzieży - zostały po nim 2 powołania kapłańskie i kilka porządnych małżeństw.

6 września 1996 roku
na Hożej pojawiła siostra Mieczysława, którą s. Joanicja poprosiła, by po s. Elżbiecie objęła spotkania z Małym Apostołem.
Spotkania odbywały się one tylko i wyłącznie w KLASZTORZE - tak o naszym "Domu pod Lasem" mówiły wtedy dzieci, dziś młodzież studiująca i czasami pracująca. Spotykali się ze Słowem Bożym i szukali odpowiedzi na pytanie: "Jak być pięknym Dzieckiem Bożym."

1999
S. Mieczysława prowadziła Małego Apostoła przez 3 lata, do 1999 roku. Wtedy do parafii przyszła s. Anna Ozon i przejęła wspólnotę. Dzieci w tym czasie trochę podrosły, skończyły akurat podstawówkę i przeszły do gimnazjum. MAŁY APOSTOŁ zamienił się w MŁODEGO APOSTOLA, i to były kolejne 3 lata...
Po zadomowieniu się siostry Anny Ozon w Domu pod lasem działo się wiele różnych rzeczy...

2000
Młodzi wystawiają sztukę "Zraniony Pasterz" -  pierwszą sztukę, która odkryła talent reżyserski s. inspiratorki, wykorzystywany potem w późniejszych latach.

2001
Kolejna sztuka - tym razem współczesne jasełka "Po co są święta?"

2002
W ferie odbyły się historyczne, bo pierwsze rekolekcje zimowe - trwały 3 dni, prowadziła siostra Beata a miejsce to salki parafialne w parafii Chrystusa Wieczystego Kapłana w Gnieźnie.

Siostra Anna powraca z urlopu na Teneryfie i organizuje spotkania Wieczernika, będącego po Młodym Apostole kolejnym etapem palotyńskiego wtajemniczenia. Wtedy do wspólnoty przy klasztorze dołączają młodzi mężczyźni, min. Lechu, Michu i Kodżi, którzy posługiwali jako lektorzy w parafii św. Wawrzyńca w Gnieźnie, gdzie s. Anna pracowała jako zakrystianka.

2003
I kolejna sztuka teatralna - tym razem o św. Pawle - "Abyś był światłością"

4 października 2003 roku siostra Anna rozpoczęła Szkołę Jezusa - comiesięczne spotkania dla licealistów i młodych studentów, z którą związała się większa część naszej obecnej wspólnoty ZAKu. Na pierwszej Szkole Jezusa byli, poza dotychczasowymi bywalcami klasztoru min: Aga, Daria, Mikołaj ...

z czasem dołączyli: Hubert (listopad 2003), Karolina i Monika - obie z Torunia oraz Ewa (6 grudnia 2003), Życha (od sierpnia 2004), Wojtek (5 marca 2006)

28 III 2004 miała miejsce premiera sztuki „Obok Golgoty” w kościele pw. Chrystusa Wieczystego Kapłana. Reżyserem była siostra Anna Ozon, aktorami ludzie z dzisiejszego ZAKu (wtedy uczniowie Szkoły Jezusa) oraz inni przyjaciele Domu pod lasem. Przy okazji zaczęła na spotkania Szkoły uczęszczać Mika, taka skrzypaczka.

W lipcu 2004 byliśmy po raz pierwszy w Sucharach - były to wtedy rekolekcje podsumowujące rok nauki w Szkole Jezusa.

15 maja 2005 o godz.19.00 w auli Prymasowskiego Wyższego Seminarium Duchowego w Gnieźnie oraz 3 dni później w parafii Chrystusa Wieczystego Kapłana w Gnieźnie młodzież z Domu pod lasem wraz z klerykami z gnieźnieńskiego seminarium wystawiła dramat Karola Wojtyły „BRAT NASZEGO BOGA"

lipiec 2005
Na początku naszej drogi do ZAKu były Suchary w lipcu 2005 roku, kiedy zakończyliśmy formacje Wieczernika. Wtedy to w czasie tygodniowych rekolekcji poznawaliśmy różne wspólnoty i zastanawialiśmy się „Co dalej?”. Wtedy Leszek (wtedy jeszcze był to młodzieniec przed trzydziestką) wypowiedział słynne, często przez s. Annę cytowane zdanie: „Sorry, ale do Neokatechumenatu, czy Odnowy wstępował nie będę. To nie moja duchowość. Jeśli mam coś dalej robić, to chciałbym w duchowości pallotyńskiej”. Większość z nas potwierdziła to zdanie. Z tą myślą zakończyliśmy rekolekcje, wróciliśmy do domu. Postanowiliśmy się modlić i rozeznawać „Co dalej?” Do czego Bóg nas zaprasza i co dla nas przygotował?
Część wspólnoty (Daria H. i K., Ewa, Karolina, Monika, Hubert G. i Leszek wraz z s. Anną i ks. Radkiem) uczestniczyli w Światowych Dniach Młodzieży w Kolonii.
Kilka miesięcy później siostra Anna niespodziewanie wyjechała do Rzymu, gdzie miała okazję „spotkać” Pallottiego i zachwycić się nim na nowo oraz szerzej spojrzeć na dzieło i ideę Zjednoczenia Apostolstwa Katolickiego. Siostra odczytała to jako znak, jako zaproszenie dla nas, jako kolejny etap naszej wspólnej drogi. Wróciła do Gniezna. Były wspomnienia z Rzymu, dzielenie  się, zapalanie pallotyńskim entuzjazmem...

22 stycznia 2006
Kolejny dzień wpisany w naszą wspólnotową historię to świętowanie uroczystości Świętego Wincentego Pallottiego z Ks. Arturem Suskim -
To właśnie on wtedy powiedział nam parę ważnych rzeczy:
- że mamy ustalić konkretne spotkania formacyjne (np. raz w miesiącu)
- że mamy ustalić co chcemy na tych spotkaniach robić
- że mamy pomyśleć, jaka formacja dla nas będzie najlepsza
Zasugerował nam, że mamy jasno i konkretnie to sobie ustalić i RUSZYĆ!!

zima 2006
Rekolekcje Open Space prowadzone przez ks. Jarka Kamieńskiego SAC, w których uczestniczyła większość wspólnoty.


2 lutego 2006 roku
odbyło się spontaniczne spotkanie, na które przyszło nas niewielu: Leszek, Żysia, Hubert, Asia, Mikołaj i jeszcze parę osób...


Nasza siostra inspiratorka Anna Ozon była wtedy chora i leżała u siebie za klauzurą, więc spotkaliśmy się sami. Najpierw tradycyjnie, jak co roku, rozebraliśmy choinki w kaplicy z s. Beatą, a potem spotkaliśmy się w Wieczerniku.


To było ważne spotkanie – to był właśnie ten „Nowy początek”... – pierwsze spotkanie „robocze”, właśnie by to wszystko ustalić...


Kartka napisana przez nas właśnie wtedy (jest przechowywana do dziś w dokumentacji siostry Anny Ozon) zawierała w swej treści:

spotkania mają mieć 3 filary:
formacja duchowa (Adoracja, medytacja...)
formacja umysłowa (tematy z Pallottiego, z życia –prowadzone również przez nas)
posługa

Ponadto dwie propozycje:
- modlitwa za siebie nawzajem
- Adoracje całonocne raz na kwartał –zakończone Mszą Św. z Siostrami.

I tak to się zaczęło!!!

Spotkanie w marcu poprowadził ks. Marek Chmielniak SAC, który wtedy chwilowo był w Polsce. Kolejne spotkania prowadził Ks. Piotr Bieniek. Na drugim spotkaniu dołączył do nas Miszon ze Starogardu.


Wizyta Benedykta XVI w Polsce - Kraków-Błonie - byliśmy tam!


Potem wakacje 2006 i trzecie rekolekcje w Sucharach... W lipcu Dołączyli Bartek i Monika.


I kolejny rok. Spotkania były już systematycznie co miesiąc.
Były dokumenty Kościoła, był Pallotti... i życie!


Towarzyszył nam głównie Ks. Marek. Rekolekcje zimowe poprowadził Ks. Tadzio Miszewski SAC. W międzyczasie było sporo akcji i posług podejmowanych przez nas wspólnotowo i indywidualnie przez każdego z Nas (udokumentowane na zdjęciach dostępnych w Galerii, niestety nie opisanych).


Jesienią 2006 roku zainicjowaliśmy podjęcie dzieła Duchowej Adopcji w Gnieźnie.


Wiosną 2007 roku rozpoczęliśmy przygotowania do wyjazdu na Białoruś. Była sprzedaż kartek i granie na Mszach w parafiach w Toruniu i Poznaniu, siostry Pallotynki załatwiły nam wizy w paszportach...


lipiec 2007
Kolejne czwarte już rekolekcje w Sucharach. Odkrycie na nowo Dekalogu. Rekolekcje były już takie inne. My jakby starsi J, bardziej dojrzali...

Tak minął wieczór i poranek rok pierwszy...
A Bóg widział, ze wszystko co czynił było dobre...


Monika z Torunia, Karolina, Bartek, Monika z Gniezna i Mikołaj wraz z s. inspiratorką Anną udali się na Białoruś do Woronowa.
Jesienią 2007
spotkanie formacyjne odbyło się w Toruniu - było to pierwsze spotkanie poza Gnieznem, które rozpoczęło nową świecką tradycję spotykania się w miejscach, gdzie mieszkają członkowie naszej wspólnoty (Toruń, Gdańsk, Poznań... być może kiedy będzie wyjazd do Krakowa i Starogardu lub odwiedziny Ewy i Wojtka w Zatomiu Starym)


Od września 2007 gorliwie rozpoczęliśmy drugi rok spotkań. Rozpoczęliśmy go mocnym akcentem – Kongresem ZAK w Częstochowie.


Weszliśmy w nowy rok z nowymi pragnieniami. Przede wszystkim, by był to dobry rok – który zbliży nas do Boga, który zbliży nas do siebie nawzajem, który pomoże nam odkrywać nasza drogę życiową... i pozwoli iść po niej z wielką WIARĄ, UFNOŚCIĄ i MIŁOŚCIĄ! Który pomoże nam rozeznać „Co dalej?”  Jaki jest kolejny etap naszej wspólnej drogi z Bogiem i do Niego.


Po drodze były Zaduszki, Duchowa Adopcja w Toruniu, kolędowanie i Pallotti.


2 lutego 2008 - rocznica naszych ZAKowych spotkań
Dwa lata to dużo i mało. Dla niektórych z nas to tylko krótki kawałek z długiej historii bycia na Hożej. Bo są przecież tacy, którzy bywają tu od... 12 lat! Ale są i tacy, którzy dołączyli w trakcie tych ostatnich dwóch lat...
To chyba nie długość minionego czasu ,świadczy o jego wartości.
Każdy z nas najlepiej wie ile daje mu bycie we wspólnocie, co się w tym czasie wydarzyło, co otrzymał, co stracił, ile się nauczył... A przede wszystkim na ile naprawdę zbliżył się do Pana Boga!
W tym czasie wiele też zmieniało się w naszej wspólnocie. Jedni skończyli studia, inni się zaręczyli, inni na nowo rozeznali swoją drogę. Wiele ważnych i trudnych decyzji za Nami (a jeszcze więcej przed nami).

W tym roku siostra inspiratorka Anna kładła nacisk na nasze wspólnotowe wstąpienie do ZAK-u. Budziło to w nas różne uczucia i myśli. Jakbyśmy się czegoś obawiali, bali, nie byli pewni... Jakbyśmy się bali deklaracji, podjęcia decyzji... Bo nie damy rady, bo życie, bo...
W końcu decyzja zapadła – podzieliliśmy się na 2 grupy, tzn. połowa wstępuje do ZAKu 25 maja 2008 roku, połowa nie wstepuje – po roku lub dwóch spotkamy się przy ciepłej herbacie i wtedy omówimy bilans zysków i strat. Wtedy też cała wspólnota będzie w ZAKu lub poza nim (Julita jeszcze musi zbadać czy można wystąpić, czy przynależność do ZAKu jest niezbywalna)

Pallottiemu chodziło o to, aby tam, gdzie są ożywiali tą wspólnotę wiarą i miłością. Aby swych talentów nie zakopywali i nie chowali, ale je wyciągnęli i położyli na stole dla wspólnego dobra.
Pallotti nikomu nic nie zabiera, tylko inspiruje, abyś to, co robisz, robił w pełni.
(Ks. K. Marcyński w czasie konferencji, gdy świętowaliśmy Św. W. Pallottiego w 2008 roku).

24 maja 2008 - wstąpili do Zjednoczenia Apostolstwa Katolickiego członkowie naszej wspólnoty:
Natalia, Ewa, Wojtek, Monika, Monika, Karolina, Julita, Agnieszka, Asia.



historia wspólnoty została sporządzona na podstawie listów apostolskich siostry inspiratorki oraz indywidualnych wspomnień członków